Արցախում սահմանին մոտ գտնվող մի շարք բնակավայրեր զրկված են կապից. վտանգի մեջ հայտնվելու դեպքում շատ դժվար կլինի դրա մասին տեղեկանալ և համապատասխան օգնություն ցուցաբերել

Խորհրդարանում քննարկման ժամանակ Արցախի ՄԻՊ Գեղամ Ստեփանյանն անդրադարձավ Արցախում պատերազմից հետո առաջացած սոցիալական խնդիրներին:

ԱՀ ՄԻՊ-ի խոսքով՝ Արցախում կան բնակարաններ, որտեղ կապն ընդհանրապես բացակայում է, այդ բնակավայրերը հիմնականում սահմանային շրջանին ամենամոտն են տեղակայված և նրանց՝ վտանգի մեջ հայտնվելու դեպքում շատ դժվար կլինի դրա մասին տեղեկանալ և համապատասխան օգնություն ցուցաբերել: ԱՀ ՄԻՊ-ը նաև վստահություն հայտնեց, որ սա իրականացվում է Ադրբեջանի կողմից՝ Շուշիի հատվածից.
«Նախկինում նման դեպքեր եղել են, երբ Ադրբեջանի բարձրաստիճան պաշտոնյաներ էին այցելում Շուշի, հիմա կարծես այդ խլացուցիչներն ընդհանրապես չեն անջատվում, շատ լուրջ խնդիր ունենք: Եթե նախկինում ավելի շատ բջջային կապն էր խլացվում,, ապա հիմա համացանցի հետ կապված ևս խնդիր կա»,-ասաց Գեղամ Ստեփանյանը:

ԱՀ ՄԻՊ-ն անդրադարձավ նաև Արցախում ջրի խնդրին և նշեց, որ սա պայմանավորված է մի շարք գործոններով, այդ թվում՝ ադրբեջանցիների.

«Ստեփանակերտի պարագայում դա ավելի շատ պայմանավորված է տաք եղանակային պայմաններով, ջրային ռեսուրսների քչությամբ և այն հանգամանքով, որ տեղահանված բնակչությունը՝ մոտ 13-15 հազար մարդ, բնակություն է հաստատել Ստեփանակերտում, ինչը 50.000 բնակիչ ունեցող Ստեփանակերտի համար բավականին մեծ թիվ է, սա ևս ջրի հետ կապված խնդրներ է առաջացրել»,-ասաց Գեղամ Ստեփանյանը.

Նրա խոսքով ՝ սահմանամերձ դարձած համայնքները ջրային պաշաներից զրկված են, քանի որ այդ համայնքները սնուցող ջրային պաշարներն անցել են Ադրբեջանի վերահսկողության տակ:

Արցախի ՄԻՊ-ը նաև նշեց, որ Արցախի սոցիալական հիմնական խնդիրներից է նաև բնակարանային խնդիրը, ըստ նրա, բնակիչների մեծ մասը բնակարան չի գտնում.

«Մարդիկ երբեմն ամենատարրական կենսապայմաններից զրկված են: Ստեփանակերտում այս խնդիրը մինչ պատերազմն էլ առկա է եղել, պատերազմից հետո ավելի խիստ է արտահայտվել:

Մարդիկ փակվում են նկուղներում, որտեղ ամենատարրական կենսական պայմաններն ապահովված չեն, զրկված են սանիտարական պայմաններից »,-ասաց Արցախի ՄԻՊ-ը:

Գեղամ Ստեփանյանի խոսքով՝ պատերազմից հետո լուրջ խնդիր է առաջացել նաև աշխատանքային ոլորտում, քանի որ շատերը, որոնք մինչ պատերազմն աշխատում էին այժմ Ադրբեջանի կողմից օկուպացված տարածքների պետական կառույցներում, հիմա գտնվում են հարկադիր պարապարդում: