Այլևս ակնհայտ է, որ «շարժման» ռազմավարությունը միտված է բախումներ հրահրելուն. Լեգիտիմ գործողություններ, ուղղակի իգնոր և ուրիշ ոչինչ

ՄԱՀՀԻ հիմնադիր Ստյոպա Սաֆարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.

Այլևս ակնհայտ է, որ «շարժման» ռազմավարությունը միտված է բախումներ հրահրելուն, որպեսզի ՌԴ ԱԳՆ խոսնակ Մարիա Զախարովայի գնահատականը արդարացվի, այն է՝ Հայաստանը բռնապետություն է, ժողովրդավարական երկիր չէ։ Ավելին այն անելու ունակ չէ։

Թիրախն այն է, որ լուրջ միջազգային իրավապաշտպան կազմակերպությունները դա արձանագրեն իրենց ազդեցիկ զեկույցներում, և ապրիլի 5-ին բարձր մակարդակով Հայաստանի ժողովրդավարությանն աջակցող երկու ուժային կենտրոններում՝ Վաշինգտոնում ու Բրյուսելում սկսեն քննարկել Հայաստանին աջակցելու նպատակահարմարությունը։ Սա ապրիլի 5-ը ետ շրջելու «փափուկ» ռազմավարությունն է։

Այսօրվա միակ լուրջ միջադեպը, որտեղ երևում էր ոստիկանության կողմից ուժ կիրառելով բերման ենթարկելու դրվագը, հենց սկզբից տեսանելիորեն սադրված էր իրեն շրջապատած ոստիկաններին մայր հայհոյող ցուցարարի կողմից։
Արժե, որ իշխանությունները հստակ գիտակցեն այս հեռահար ստրատեգիայի նրբությունները և ուժ գործադրեն բացառիկ լեգիտիմության դաշտում։ Գիտեմ, որ սրբությանը հայհոյանք կամ ինքնություն վիրավորող խոսքեր լսող իրավապահների համար դժվար է զսպել էմոցիան, բայց պետք է դա անեն։ «Սրբազան հայհոյանքները» Զոհրաբյան Նաիրայի ասած բումերանգի օրենքով իրենց հասցեատիրոջը լավ գտնելու են․ մի անհանգստացեք․․․

Իշխանությունը պետք է բարձրագույն մակարդակով իգնոր անի այս շարժումն ու բացարձակ չհայտնվեն նույն դաշտում։
Շարժումն արդեն բացառիկ հակասահմանադրականության դաշտում է, երբ հոգևորականին ստիպեցին առանց ընտրություն, առանց մանդատ ինքնահռչակվել «վարչապետ»․․․ Նա ետքայլի ճանապարհ չունի։ Որովհետև եթե պատվիրատուն նրան խնայած լիներ, մանդատները վայր դրված կլինեին, արտահերթ ընտրության պահանջ կներկայացվեր, նոր այդ կոնտեքստում կառաջադրվեր վարչապետի թեկնածու․․․

Դա չի արվել։ Արվել է հակառակը․ ներկայացվել է ժողովրդի մանդատը շրջանցելու եղանակով իշխանությունը հանձնելու պահանջ, որը ուզուրպացիա է։ Իսկ «վարչապետացուին» լեգիտիմացնելու համար փնտրում են ոչ միայն «վարչապետի հետ հավասարը հավասարի հետ նստելու», այլ իշխանությանը բռնության դաշտ տեղափոխելու առիթ․․․

Հաջորդ «տարօրինակությունը» այն է, որ ինքնահռչակված վարչապետը որևէ ծրագիր չի ներկայացրել․․․ Նրա փոխարեն դա արել է Կրեմլի արտաքին հետախուզության գործիքներից մեկը՝ նեզավիսիմայա գազետան իր էջերում։ Այդ գործիքի այսօրվա հրապարակումը բաց ներկայացնում է «վարչապետացուի»-ի արտաքին քաղաքական օրակարգը, որը Հայաստանի Հանրապետության արտաքին ու անվտանգային քաղաքականությունների դիվերսիֆիկացիան կասեցնելու ու բացառելու մասին է։ Այսինքն՝ կրկին ապրիլի 5-ը ետշրջելու մասին է, որը ավելի կոնկրետ կետերով բացվեց ու ներկայացրեց կրեմլյան քարոզիչ ու ալիևի լոբբիստ Իգոր Կորոտչենկոյի կողմից։
Այն է՝
1․ Հայաստանի սահմանների երկայնքով լրիվ ծավալով վերականգնվում են ռուսական սահմանապահ զորակազմերը , այսինքն՝ Հայաստան-Ադրբեջան սահմանին կանգնած ռուսական հենակետերը չեն հանվում, Զվարթնոց օդանավակայանում ՌԴ դաշնային հետախուզության գրասենյակի «սահմանապահները» չեն լքում Հայաստանը,

2․ Հայաստանից հեռացվում են ԵՄ քաղաքացիական դիտորդները

3․ Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանատան անձնակազմը կրճատվում է կրկնակի չափով

about:blank about:blank

4․ Հայաստանի Սյունիքի մարզում ստեղծվում է «զանգեզուրյան միջանցքը», որը վերահսկում են ՌԴ դաշնային հետախուզության գրասենյակի «սահմանապահները»,

5․ Հայաստանում բացվում են ռուսական դպրոցները, և ռուսաց լեզուն դառնում է Հայաստանում լայն տարածում ունեցող։
Ինչպես նկատում եք՝ այս շրջանում Կրեմլից ստացված բոլոր ազդանշանների ու խոսույթների առանցքում ապրիլի 5-ին ԵՄ-ԱՄՆ-Հայաստան ռազմավարական փաստաթղթի չեղարկումն է։

«Շարժումը» այս ամենը քողարկում է լիրիկական բառերով, բայց սկզբից ևեթ մատնեց այս օրակարգի մասին, երբ սահմանազատման խնդրով դրեց ոչ թե «սառեցման», այլ «կասեցման» օրակարգը։

Դրանց տարբերությունը էական է հասկանալու համար դետալները։ Կասեցումը նշանակում է, որ Հայաստան-Ադրբեջան սահման չպետք է գծվի, Հայաստանին պատկանող օկուպացված տարածքները Տավուշից մինչև Սյունիք չպետք է վերադարձվեն, Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև «տարածքային հակամարտությունը» պետք է սառեցվի, և ալևի միջոցով ստեղծված գորշ գոտիներից ռուս «սահմանապահ հենակետերը» չպետք է հանվեն։

Ադրբեջանն ու Հայաստանը սահմանազատման միջկառավարական հանձնաժողովների 8-րդ և 9-րդ նիստերի արձանագրություններով ամրագրել են, որ ամեն սեգմենտի սահմանազատումից հետո ԶՈՒ ուժերը պետք է փոխարինվեն միայն երկու երկրների սահմանապահ ծառայություններով և այնտեղ երրորդ կողմի «սահմանապահներ» չեն կարող լինել․․․ Հետևաբար, 17 ռուսական «սահմանապահ հենակետերի» դուրս բերումը, որի լուրը ՀՀ վարչապետը փոխանցել էր ՌԴ նախագահին, կանխելու ուղին սահմանազատման կասեցումն է․․․

Հենց այդտեղ Վազգեն Գալստանյանը մատնեց, որ իր ղեկավարած շարժումը Հայաստանի երկարաժամկետ շահերի հետ որևէ աղերս չունի ու սպասարկում է երրորդ երկրի շահեր․․․ Կիրանցում ժողովրդի լեգիտիմ մտահոգությունների ու դիմադրության տակ թաքնվելը սոսկ քողածածկույթ էր․․․
Պատահական չէր, որ Կիրանց-Երևան «քայլերթում» ավելացավ արցախյան տարրը՝ արցախահայերի միամիտ ցանկության տակ իրական օրակարգը թաքցնելու համար։ Քանզի արցախահայերին մոլորեցրել են, թե եթե Ադրբեջանի հետ Հայաստանի սահմանը չճանաչվի, ապա իրենք իրենց տուն վերադառնալու շանս ու իրավունք կունենան․․․ Մեծագույն սուտ։ Հրապարակ բերվող արցախցիներին չի ասվել, որ Հայաստանը 30 և ավելի տարիներ ճանաչել է Ադրբեջանի հետ իր սահմանը, որն ուղղակի սահմանազատված չի եղել, ու այդ սահմանների մեջ Արցախը երբեք չի եղել․․․ Բայց արցախցիներին պետք էր խափելով բերել հրապարակ ու «սահմանազատման կասեցման» օրակարգի ներքո․․․

Այժմ, Ռուսաստանն ուզի թե չուզի, շատ անկեղծ ներկայացնում է այն օրակարգը, որը մինչ օրս չի ներկայացրել «վարչապետի ամբիցիա» ունեցող նախկին հոգևորականը․․․ Չգիտի՞ որ դա քաղաքականության մեջ պարտադիր պահանջ է։ Իհարկե գիտի։
Ինչպես որ դրա մասին գիտեր նաև Կաթողիկոսի պաշտոնակատար Կտրիճ Ներսիսյանը, ով շատ ճկուն բան արեց․ երեկ ինքնահռչակ վարչապետացուն նրան տեղեկացրեց, որ խնդրել է, որպեսզի Կտրիճ Ներսիսյանը «սառեցնի իր 30-ամյա հոգևոր գործունեությունը», մինչդեռ Կաթղիկոսը «սառեցրեց» միայն թեմում նրա վարչական ու եկեղեցական գործունեությունը՝ պահպանելով արքեպոսկոպոսի դասային աստիճանն ու սրբազանի կոչումը․․․ Զգացի՞ք մանր ժուլիկությունը․․․ Նույն ինքը՝ Վազգեն Գալստանյանը դիմում է, որ 30-ամյա հոգևոր ծառայությունը սառեցվի, ինքը միայն «լոկալ» ու «վարչական» սառեցման որոշում է կայացնում․․․

Ավելին, վերջին գերքաղաքական հայտարարությամբ փորձում է «հավատավոր քույրերի ու եղբայրների» իր օրհնած շարժման համար «գործունեության դաշտ» ապահովվի, որպեսզի գոնե «փափուկ» ռազմավարությունն իրացնեն․․․

Հենց այս պատճառով իշխանությունը պետք է որևէ լեգիտիմություն, «էներգիա» կամ «սնունդ» չտա Հայաստանի իրական շահերի հետ աղերս չունեցող ու օտարաշահ օրակարգով այս շարժմանը ու այն պահի «մարող տատանումների դաշտում»։

Իսկ նրանք, որոնք անմեղ աչուկներով պիտի ինձ «հակադարձեն» թե չեն տեսնում այս հոսանքը ու «սրբազան շարժման մեջ են», իմ պատասխանը սա է. Սա ավելին է, քան լուստրացիան։