Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը, արձագանքելով RTVI հեռուստաալիքին տված հարցազրույցում Հայաստանի նախագահի պաշտոնը զբաղեցնող Վահագն Խաչատուրյանի հնչեցրած հայտարարություններին. գրում է.
«Նյու Յորքում տեղակայված ռուսալեզու RTVI հեռուստաալիքի հետ հարցազրույցում ասում է Հայաստանի հանրապետության նախագահի պաշտոնը զբաղեցնող Վահագն Խաչատուրյանը, խոսելով Հայաստանի Սահմանադրությունը փոխելու Ադրբեջանի պահանջի մասին ասում է, թե Հայաստանը կհամոզի Ադրբեջանին, որ Սահմանադրությունը չի խոչընդոտում խաղաղության պայմանագրի ստորագրմանը:
Հայաստանի պետական իշխանության ներկայացուցիչները սկսել են ավելի շատ խոսել Ադրրբեջանի մոտիվների, քան Հայաստանի պետական շահի ու արժանապատվության դիրքերից:
Օրինակ, ԱԺ նախագահը խոսում է Ադրբեջանի մարտահրավերների մասին ու դե ֆակտո ասում է, որ Ադրբեջանը Հայաստանի ագրեսիայի ռիսկեր ունի եւ բնականաբար պետք է չեզոքացնի դրանք առաջիկա 50-100 տարիների համար: Հայաստանի նախագահը խոսում է, թե պետք է համոզել Ադրբեջանին, որ մեր Սահմանադրությունը չի պարունակում խնդիրներ:
Դե, վարչապետ Փաշինյանի խոսույթի մասին հիշելն ընդհանրապես ավելորդ է:
Երկու օր առաջ, խորհրդարան-կառավարություն հարցուպատասխանի ժամանակ Հայաստանի ԱԳ նախարար Միրզոյանը հերթական անգամ խոսելով «խաղաղությունը խնամելու» մասին, օգտագործել էր մի շատ ուշագրավ ձեւակերպում, որ պետք է այդ խնամելու պրոցեսում զգույշ լինել ամեն բառի հանդեպ:
Ինչի՞ մասին է սա վկայում, եթե հատկապես արձանագրում ենք, որ Ադրբեջանն՝ օրինակ, ոչ մի բառի հանդեպ էլ զգույշ չէ եւ շարունակում է իր նույն խոսույթը, որն ունեցել է մինչեւ օգոստոսի 8:
Ստացվում է, որ ամեն բառի հանդեպ զգուշությունը Հայաստանի «պարտավորությունն» է:
Ահա սա է, որ պարզորոշ վկայում է «խաղաղությունը եկել է» արտահայտության կեղծ, արհեստական լինելը, իրականությունից կտրված լինելը:
Նկատեք, ի՞նչ է ասում Վահագն Խաչատուրյանը՝ «հիմա չի լինի հանրաքվե, հիմա ընտրություն է լինելու»:
Այսինքն, հանրաքվեն կխանգարի ընտրությանը, որովհետեւ հնարավոր չէ մի կողմից ասել, թե Սահմանադրությունը փոխվում է ոչ Ադրբեջանի պահանջով, բայց մյուս կողմից չեղարկել հղումը Անկախության հռչակագրին:
Իսկ, եթե չչեղարկվի այդ հղումը, Վահագն Խաչատուրյանին սպասում է թերեւս «հիասթափություն», որովհետեւ Բաքուն չի «համոզվելու»: Եվ չի «համոզվելու» շատ պարզ պատճառով՝ Բաքուն ինքն էլ գիտե, որ Սահմանադրությանը հղվող իր մեղադրանքը հնարովի է: Ադրբեջանի խնդիրը դա չէ, այլ Հայաստանի 34-ամյա անկախ հանրապետության իրավա-քաղաքական հիմքը «չեղարկելը», որովհետեւ ինքն այդ հանրապետության քաղաքական ղեկավարության հետ անցել է միջազգային մանդատի ներքո իրականացված բանակցային մի հսկա պրոցես, որը պետք է «ջնջել» նաեւ այդ իմաստով՝ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի մասով ջնջելուց հետո»։