«Մի քանի աղբյուրներից, հարազատներից ճշտված ինֆորմացիայի համաձայն, այդ մարդիկ ընդհանրապես չեն էլ իմացել, թե իրենց ուր են տանում։ Միայն Հակարիի կամրջի վրա են հասկացել, որ տեղափոխվում են Հայաստան», – Panorama.am–ի հետ զրույցում ասաց Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպան Գեղամ Ստեփանյանը՝ խոսելով օրեր առաջ Արցախում մինչ այժմ բնակվող 10 հայերի և ազգությամբ ռուս մեկ ՀՀ քաղաքացու՝ Հայաստան տեղափոխվելու մասին։
Հիշեցնենք, որ հայերի՝ Արցախից Հայաստան տեղափոխման մասին հայտնել էր աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար Արսեն Թորոսյանը՝ նշելով, որ նրանք դիմել էին Ադրբեջանի և Հայաստանի պատկան մարմիններին՝ Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխվելու խնդրանքով։
Գեղամ Ստեփանյանը պատմեց. «Նրանց նստացրել են մեքենան ու տարել են։ Բոլորը նույնն բանն են ասում. ուրբաթ էր, առավոտյան եկան, ասացին՝ նստեք, տեղ եք գնում։ Նստել են մեքենան, անընդհատ հարցրել են՝ բա ուր ենք գնում, չեն պատասխանել։ Հակարիի կամրջի մոտ մեքենայից իջեցրել են, քանի որ հայկական կողմին հանձնելու հետ կապված փաստաթղթեր պետք է ստորագրեին։ Հենց Հակարիի վրա են հասկացել, որ խոսքը Հայաստան տեղափոխության մասին է»։
Նա նշեց, որ նրանք վերջին 3-4 ամիսներին ապրել են Ստեփանակերտի «Դղյակ» հյուրանոցում։
Գ. Ստեփանյանը դեռ չի հանդիպել վերադարձած քաղաքացիների հետ. «Ճիշտ չեմ համարում հիմա գնալ, սկսել հարցեր տալ նրանց։ Մտադիր եմ մի որոշ ժամանակ անցնի, մարդիկ կազդուրվեն, այնուհետև հանդիպել նրանց։ Ընդհանուր ինֆորմացիա ստացել եմ հարազատներից»։
«Տարբեր բժշկական կենտրոններում կազմակերպվել է հոգական վիճակի, ընդհանուր առողջական վիճակի զննություն։ Կան մարդիկ, որոնց զննությունն ավարտվել է, տեղափոխվել են և ընտանիքներում են ապրում, կան մարդիկ, որոնք դեռ գտնվում են խնամքի կենտրոններում»,- ասաց Գ.Ստեփանյանը։
Հարցին՝ արդյո՞ք Արցախում այլևս հայ չի մնացել, Արցախի ՄԻՊ-ն ասաց. «Իմ կարծիքով, այս պահին ևս երկու հոգի կա։ Մի կին կա, որին չէին էլ բերել, և մի տղամարդ՝ Միշա Գրիգորյանը, որ ճանապարհի կեսից վերադարձել է։
«Նա Համարիի կամրջի վրայից հետ է գնացել։ Տարբեր տեղեկություններ կան, որ ինքն ուզել է մնալ, չի ցանկացել տեղափոխվել Հայաստան, մի մասն էլ ասում են՝ վախեր է ունեցել, որ կարող է Հայաստանում իրեն վատ վերաբերմունք ցուցաբերեն՝ իր ցուցմունքների, ադրբեջանական ԶԼՄ-ներին տված իր հարցազրույցների պատճառով։ Կարող է ենթադրել է, որ իր խոսքերի համար իրեն այստեղ վատ վերաբերվեն, խոսքը հանրության մասին է, ոչ թե ընդհանուր կամ պետական վերաբերմունքի մասին է։
Իսկ թե ինչն է բուն պատճառը՝ չեմ կարող ասել, չեմ խոսել իր հետ»։