Ի՞նչ ասեմ…

…Ես ի՞նչ ասեմ այս մոլորակն ավերողներին, իմ երկիրը քանդողներին ու հայաթափողներին, ես ի՞նչ ասեմ կանաչ ծառերը կացնահարողներին, ուրիշի արևը խլողներին, ի՞նչ ասեմ աթոռներին բազմող, պաշտոնավարող մեծամիտ-սնապարծներին, ի՞նչ ասեմ ծնողներից զավակներին ընդմիշտ խլող մահվան ուրվականներին, ի՞նչ ասեմ հայի զազրելի տեսակին՝ բանսարկուներին ու քծնողներին, տգետներին,կեղծավորներին, ստախոսներին, զրպարտողներին, խարդախներին ու գողերին, չարերին ու նախանձներին և նրանց հովանավորողներին…

Ի՞նչ ասեմ մոր աչքերից արցունքներ բերող անհոգի զավակներին, ի՞նչ ասեմ Մայր հողի ընդերքը քրքրող ու քամող, հարստության անհագ տենչով կրակվածներին…

Ես ի՞նչ ասեմ սերը փողի հետ փոխանակող հիմարներին, ի՞նչ ասեմ աղքատին, տնանկին ձեռք չմեկնող, ադամանդյա թանկարծեք մատանիներով մատները զարդարած անգութ ձեռքերին…Ի՞նչ ասեմ երկրի համար մի կաթիլ քրտինք չթափած, բայց երկիրը ոտքի տակ տվող տմարդիներին, ի՞նչ, ի՞նչ ասեմ տղամարդու կերպարանքով կնանման անսեռ զեռուններին, ի՛նչ ասեմ հայհոյանքներ ու անեծքներ տվող կասկածելի ծագմամբ <<հայուհիներին.>>, ի՞նչ ասեմ ընկեր, հարազատ ու թանկ անցյալը ուրացողներին ..

.Ի՞նչ ասեմ մարդու կերպարանքով ապրող վտանգավոր ստվերներին…Ի՞նչ ասեմ…Բառերն առկախ են մնում օդում, ՄՆԱՑՅԱԼԸ՝ ԼՌՈՒԹՅՈՒՆ Է ………………………………………

ԿԱՐԻՆԵ ԱՎԱԳՅԱՆ