Այսօր ՛՛Տեսակետ՛՛ ակումբում կրկին հյուրընկալվել էին մտավորականներ՝ այս դժվարին ու ծանր օրերին իրենց խոսքն ու հորդորն ուղղելու մեր հասարակությանը:
Այսպես՝ Տիկնիկային թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Ռուբեն Բաբայանն ասաց.
՛՛Ես կարծում եմ՝ յուրաքանչյուր բանակ առաջին հերթին ուժեղ է իր թիկունքով, յուրաքանչյուր պատերազմում պետք է սթափ գնահատել՝ ինչու ենք մենք վարում պատերազմը, իհարկե՝ հանուն կյանքի, որպեսզի մարդիկ կարողանան ապրել իրենց հողում: Շատ կարևոր է, որ թիկունքը լինի շատ ամուր, մեր թիկունքը որևէ մեկը չի կարող խարխլել՝ բացի մեզնից: Յուրաքանչյուրն իր տեղում, իր հնարավորությունների սայմաններում… Հիմա մենք մեր թատրոնով ներկայացում ենք խաղում Արցախից եկած երեխաների համար…
Այսօր իսկապես օրհասական պահ է, և մեզնից է կախված մեր զինվորների ուժը, եթե զինվորները տեսնեն, որ մենք միասնական ենք, այդ միասնականությունը կփոխանցվի իրենց, կամ գուցե իրենց միասնականությունն է մեզ փոխանցվում…՛՛:
Նա նշեց, որ հայրենիքը պաշտպանելու շուրջ միավորվել է պետք: Բաբայանն այս հարցում մեծապես կարևորեց նաև Սփյուռքի դերը: ՛՛Թշնամին ուզում է մեզ տեսնել պառակտված, մենք իրավունք չունենք արդարացնել նրա հույսերը, նրա հույսերը պիտի տապալվեն, երբ տեսնի մեր միասնությունը՛՛,-հավելեց նա:
Քաղաքագետ Ալեքսանդր Մանասյանն էլ նշեց, այս օրերին չպետք է լինեն կուսակցական, քաղաքական վեճեր. ՛՛Պետք չէ խրամատներ փորել հասարակության մեջ՛՛:
Նա անդրադարձվ նաև հավանական բանակցությունների մեր ու թշնամու միջև: ՛՛Եթե գնում ենք բանակցությունների հին լեզվով, հին հասկացություններով, նշանակում է՝ մենք թողնելու ենք, որ այս վեճը տևի հարյուրամյակներ, մենք պետք է իմանանք՝ որոնք են մեր հակառակորդի փաստարկները:
Պարզվում է՝ դա իրավական բնույթի փաստարկ է, նա ասում է, որ պատերազմը տարվում է Ադրբեջանի տարածքում, իսկ դա արդեն միջազգային իրավունքի հասկացություն է, մենք հենց այդ հասկացությունը պետք է ջարդենք: Ամենատարածված բանաձևը միջազգայնորեն ճանաչված սահմաններն են, կռիվը տարվում է Ադրբեջանի միջազգայնորեն ճանաչված սահմանում: Պարզվում է՝ մենք կարող ենք դա հետ մղել
Ճանաչումը քաղաքական ակտ է, իրավական ակտ չէ, իսկ քաղաքական ակտից չի բխում որևէ իրավական հետևանք, այն դռները չի փակում խնդիրն իրավական հարթության մեջ քննարկելու դիմաց, և արդեն 30 տարի է՝ մենք համաձայն ենք խնդրի քաղաքական լուծումների, ՄԽ-ն էլ է շահագրգռված, որ քաղաքականին տրվի գերակա նշանակություն, բայց կան քաղաքական, դիվանագիտական ձևեր, որոնց օգնությամբ կարելի է մեկ իմաստ տալ հարցին՝ այն, որ դա Ադրբեջանին իրավաբանորեն պատկանող տարածք չէ: Դրան տանելու հազար ու մի ձև կա՛՛,-ասաց քաղաքագետը:
Արվեստի վաստակավոր գործիչ Կարեն Աղամյանն էլ անդրադարձավ մերօրյա հերոսներին՝ նշելով, որ անպարտելի սերունդ ունենք:
՛՛Կռվի դաշտում մենք անպարտելի ենք, մեր խիզախությունն անգերազանցելի է, բայց թերանում են քաղաքագետները, մենք ոգով շատ ամուր ու շատ պինդ ենք:
Իմ ուսանողները հենց հիմա քնապարկեր են կարում, շտապ ուղարկում են ճակատ, օր ու գիշեր աշխատում են դասախոսների հետ: Առաջնագիծն ամուր է, ուրախ եմ, որ այսպիսի սերունդ ունենք, ի՜նչ արիություն, ի՜նչ հզորություն, կեցցե՛ք, ժողովու՛րդ՛՛,-նշեց նա:
Արձագանքելով քաղաքագետների թույլ լինելու վերաբերյալ Աղամյանի խոսքին՝ Մանասյանն անդրադարձավ մեր արտաքին քաղաքականությանը. ՛՛Ինչու՞ են հապաղում Միացյալ Նահանգները, ռուսական փորձագետներն ասում են՝ մինչև Թուրքիան չանցնի Արաքսը, ՌԴ-ն իրավունք չունի միջամտելու: Թուրքիան վաղու՛ց է անցել Արաքսը, Նախիջևանում զորավարժություններ է անում, կառավարում է ռազմական գործողությունները… Ոչ միայն դա, այլև Իրանի, Չինաստանի հետ մեր հարաբերությունները պետք է վերաձևավորվեն: Խորքային, լուրջ վերլուծություններ է պետք անել, քաղաքական ուժերը խրամատներ են փորում, մեր ջահելներն էլ իրենց մարմիններով լցնում են այդ խրամատները, չի կարելի այդպես՛՛:
Բաբայան.-սա քաղաքակրությունների պատերազմ է, և մենք մեր ամեն մի քայլով, խոսքով պետք է ապացուցենք, որ մենք ուրիշ քաղաքակրության կրող ենք, հաճախ ասում ենք՝ դիմենք աշխարհին: Դիմենք, բայց մենք առաջին հերթին պիտի քաղաքակիրթ լինենք, կարելի է բանավիճել, թեկուզ չգալ համաձայնության, բայց ամեն ինչ անել քաղաքակիրթ ձևով:
Արցախից ժամանակավորապես ՀՀ տեղափոխված մեր քույրերի ու եղբայրների մասին էլ խոսեց Ռուբեն Բաբայանը: Նա, մասնավորապես, նշեց. ՛՛Շատ կարևոր է լավ վերաբերմունք ցույց տալ մեր արցախցի եղբայրներինն ու քույրերին, մենք մի ընտանիք ենք, ընտանիքը կառուցում է տուն, տունը քո ամրոցն է, եթե ընտանիքում կա համերաշխություն, ամրոցը հնարավոր չի լինի վերցնել:
Պատերազմն ահավոր է ոչ միայն որովհետև զոհեր է պահանջում, այլև հոգեբանական ազդեցություն է թողնում, մեր եղբայրներն ու քույրերը ունեն մեր հոգեբանական աջակցության կարիքը, նրանք եկել են իրենց քույր-եղբայրների մոտ, հետո պետք է վերադառնան, մի տոկոսով էլ իրենց այստեղ օտար չպիտի զգան, սա շատ կարևոր է՛՛: