ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը քիչ առաջ ուղերձով դիմեց ժողովրդին:https://www.facebook.com/v3.3/plugins/quote.php?app_id=171040006306876&channel=https%3A%2F%2Fstaticxx.facebook.com%2Fx%2Fconnect%2Fxd_arbiter%2F%3Fversion%3D46%23cb%3Dfb0479bdebacb4%26domain%3Darmdaily.am%26origin%3Dhttps%253A%252F%252Farmdaily.am%252Ff2fc912907f0a4c%26relation%3Dparent.parent&container_width=650&href=https%3A%2F%2Farmdaily.am%2F%3Fp%3D118559%26l%3Dam&locale=ru_RU&sdk=joey
«Մեզ մեղադրում են, որ ղարաբաղյան հարցի լուծումը տարածքային վեճի կոնտեքստ է ստացել մեր վարած քաղաքականության պատճառով: Հարցը տարածքային վեճի կոնտեքստ ստացել է այն ժամանակ, երբ ՀՀ-ն սկսեց բանակցել Ղարաբաղի փոխարեն և այդ փաստը տեղի է ունեցել ավելի քան 20 տարի առաջ: Մեզ մեղադրում են նրանում, որ միջազգային հանրությունը Ադրբեջանի այս տարվա ագրեսիան ընդդեմ Ղարաբաղի ընկալել է որպես սեփական տարածքային ամբողջականության վերականգնում ու այս մեղադրանքը հնչեցնում է մի մարդ, ում կառավարման օրոք, երբ միջազգային հանրությունը Հայաստանին մեղադրում էր փաստաթղթավորված Ադրբեջանի տարածքներն օկուպացնելու մեջ, ինքը հայ հանրությանը բացատրում էր, որ դրանում ոչ մի վտանգավոր բան չկա, քանի որ երբ մտնում ես օդանավի զուգարան և փակում ես դուռը, գրվում է «օքուփայդ», այնպես որ այդ բառի մեջ ոչ մի սարսափազդու բան չկա:
Ես կռահում եմ` հիմա շատերը զարմացած նայում են, թե ես ինչի մասին եմ խոսում: Իսկ ես խոսում եմ այն մասին, որոնք 2000-ականներին հայտնի էին ՀՀ-ի յուրաքանչյուր քաղաքացու, քանի որ ամենաբարձր մակարդակով տրված բացատրություններ էին ՀՀ-ի դիվանագիտական անհաջողությունների մասին կամ ասելով, որ դրանք այդքան էլ անհաջողություններ չեն: Բայց ժամանակը երևի ջնջում է հիշողությունը կամ առնվազն մթագնում ու ոմանք որոշել են օգտվել այդ առիթից:
Նկատի ունեմ, որ միջազգային հանրության այդ վերաբերմունքը 2020-ին չի ձևավորվել, այլ վերջին 25 տարիների ընթացքում, որ Ղարաբաղի հարցը ընկալվեց որպես տարածքային վեճ և դա դարձավ մեր ամենամեծ պրոբլեմը և որ ՀՀ-ն կամաց-կամաց միջազգային հանրության կողմից սկսվեց ընկալվել որպես օկուպանտ: Դա վերջին 2 տարիների ընթացքում տեղի չի ունեցել, վերջին տարիների ընթացքում փորձ է արվել դուրս գալ այդ կախարդական շրջանից:
Մեզ մեղադրում են, թե ՀՀ-ի դիվանագիտական ձախողումն էր պատերազմը: Ոչ ոք հարց չի տալիս, թե Ղրաբաղի հարցում ՀՀ-ն այդ երբ և ինչպիսի հաջողություններ է ունեցել ինստիտուցիոնալ բանակցությունների մեկնարկից ի վեր: Դիվանագիտական հաջողությունը 1995 թվականի ԵԱՀԿ լիսաբոնյան գագաթաժողո՞վն էր, որտեղ արցախյան պատերազմում մեր տարած հաղթանակից հետո միջազգային հանրությունը ըստ էության ի ցույց դրեց իր մոտեցումը, որ Ղարաբաղը Ադրբեջանի կազմում ինքնավարություն պետք է լինի և սա է հարցի լուծման բանաձևը:
Դիվանագիտական հաջողությունը 1998 թվականի ն բանակցությունների սեղան դրված ընդհանուր պետություն փաթե՞թն էր, որտեղ հստակ ֆիքսվում էր տարածքներն Ադրբեջանին հանձնելու պահանջը և այդ պահանջը դրվում էր Հայաստանի առաջև այն, որ Ադրբեջանն ու Ղարաբաղը նույն պետության կազմում պետք է լինեն:
Դիվանագիտական հաջողությունը 1999 թվականի ԵԱՀԿ ստամբուլյան հռչակագի՞րն էր, որտեղ ֆիքսվում էր, որ կոնֆլիկտները պետք է լուծվեն տարածքային ամբողջականության սկզբունքով:
Դիվանագիտական հաջողությունը Մադրիդյան սկբունքնե՞րն էին, որոնք ի դեպ թմբկահարվում էին որպես դիվանագիտական հաջողություն, բայց պարզվեց խայտառակ մի բան` Ղարաբաղը Ադրբեջանի կազմից դուրս կարող է լինել միայն այն պարագայում, եթե Ադրբեջանը համաձայնի:
Դիվանագիտական հաջողությունը 2011 թվականի Կազանյան բանակցություննե՞ն էին, երբ ադրբեջանը բանակցությունների դուռը շրխկացրեց, իսկ ՀՀ-ի ղեկավարն այստեղ-այնտեղ հարցազրույց էր տալիս ու ասում, որ մենք պատրաստ ենք Ադրբեջանի 7 տարածքները վերադրաձնել, բայց Ադրբեջանն ավելին է ուզում:
Դիվանագիտական հաջողությունը վերջին 25 տարվա մեջ ամենատարբեր միջազգային ատյաններում ընտունված փաստաթղթե՞րն էին, որտեղ հստակ ֆիքսվում էր ադրբեջանական տարածքների օկուպացած լինելը և հարցը պետք է լուծվի Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության շրջանակում:
Դիվանագիտական հաջողությո՞ւնն այն էր, որ 2013 թվականից Ադրբեջանը սկսեց ռազմական էսկալացիայի փուլը ու ըստ էություն, ոչ ոք չէր դատապարտում նրան դրա համար: Ինչո՞ւ, շատ պարզ պատճառով, քանի որ երբ մտնում ես օդանավի զուգարան և փակում դուռը` գրվում է «օքուփայդ»:
Շատերը չեք հավատա, բայց սա 2000-ականների Հայաստանի բանակցողի հրապարակային արտահայտությունից գրեթե բառացի մեջբերում է: Էս մակարդակով դիվանագիտություն վարածները եկել են մեզ այսօր ասում են, որ մենք դիվանագիտությունը ձախողել ենք:
Դիվանագիտական հաջողությունը 2016 թվականի ռուսական առաջարկնե՞րն էին, երբ ըստ էության օրակարգից ընդհանրապես հանվեց Արցախի կարգավիճակի հարցը: Բա լավ, մենք վատ հարաբերություններ ենք կառուցել Ռուսաստանի հետ, ինչպես պնդում եք, դուք՝ լավ: Եթե այդքան լավ հարաբերություններ էինք կառուցել, այդ ինչպես ստացեց, որ մեր ռազմավարական դաշնակցի ներկայացված առաջարկով Արցախի կարգավիճակի հարցը դուրս բերվեց օրակարգից, բա դուք լավ դիվանգետ էիք, այդ ինչպես եղավ, որ 2016 թվականի ապրիլյան պատերազմի կապակցությամբ Ադրբեջանը չպատժվեց և դուք գնացիք ու խելոք համաձայնեցիք նրան, ինչ առաջարկվում էր, այսինքն ընդունեցիք պատերազմ վարելու Ադրբեջանի իրավունքը, լեգիտիմացրեցիք այդ իրավունքը: Մենք ոչ թե դիվանագիտությունն ենք ձախողել, այլ վերջին 20-25 տարվա դիվանագիտական ձախողման բեռի տակից դուրս գալու փորձերն ենք ձախողել: Մենք ձեր ձախողումների հետևանքից խուսափելու գործում ենք ձախողվել: Սա է ճշմարտությունը»,-նշեց նա: