Ինձ դրել էին ցուգցվանգի առաջ, իր բացառիկ հարցազրույցում հայտարարում է Հայաստանի երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանը՝ խոսելով 2018-ի իրադարձությունների մասին: Ովքեր ծանոթ են շախմատին, պատկերացնում են, թե ինչ է նշանակում ցուգցվանգ: Դա ըստ էության իրավիճակ է, երբ կատարվելիք քայլերը հենց սկզբից նկատելիորեն վատն են, սակայն չկա անելու այլ բան: Հարցազրույցը դեռևս հրապարակված չէ, ամբողջությամբ այն հասանելի կլինի միայն փետրվարի 15-ին, սակայն ազդարարված դրվագն արդեն իսկ բավականին խոսուն է:
Ու թեև Սարգսյանը խոսում է 2018-ի մասին, այդուհանդերձ կան հիմքեր՝ կարծելու, որ տողատակում նրա խոսքը կամ գնահատականը վերաբերում է 2018-ի խնդրին ընդհանրապես, ոչ թե լոկ թավշյա հեղափոխության իրադարձություններին, ուժ կիրառել-չկիրառելուն:
Սերժ Սարգսյանը ցուգցվանգում էր թերևս ավելի վաղ՝ հենց 2018-ի վարչապետի պաշտոնի առումով որոշման շրջանում, և նա թերևս ակնարկում է, որ վարչապետի պաշտոնին գնալու որոշումն էր ցուգցվանգի հետևանք, երբ չէր կարող կայացնել չգնալու որոշում, այսինքն՝ չուներ չգնալու որոշման դեպքում այլ տարբերակ: Խոսքը, հասկանալի է, ոչ թե մեխանիկական, այլ քաղաքական գործուն բովանդակությամբ տարբերակների մասին է, որոնք չէին առաջացնի բարդություններ: Ի վերջո, ակնառու է, որ վարչապետի պաշտոնին չառաջադրվելու դեպքում Հայաստանում ուղղակի բացառվելու էր հեղափոխական զարգացումը, կամ դրա հավանականությունը լինելու էր թերևս մեկ տոկոսից էլ պակաս:
Ուրեմն ինչո՞ւ Սարգսյանը գնաց առաջադրման: Դա պարզունակ իշխանատենչությո՞ւն էր. հազիվ թե: Հայաստանի իշխանության հարցը մի շարք ներքին ու արտաքին գործոնների, այդ թվում՝ արցախյան հարցի աշխարհաքաղաքական նշանակության բերումով ուղղակի չէր կարող մնալ որևէ մեկի պարզունակ իշխանատենչության «հույսին»: Այդ հարցը չափազանց բարդ ու նշանակալի հարց է՝ չափազանց պարզունակ գործոններով հանգուցալուծվելու համար:
Ըստ այդմ՝ Սերժ Սարգսյանի որոշումը քաղաքական էր և բխում էր իրավիճակից, որն էլ նա տողատակում անվանում է ցուգցվանգ: Ի վերջո, նա այսօր, ավելի շուտ, կարող է ասել, որ ցուգցվանգ էր հրաժարականի որոշումը, ոչ թե վարչապետության գնալու: Որովհետև վարչապետության պարագայում նա պետք է խոսի այն մասին, թե ինչո՞ւ էր ցուգցվանգ, ինչո՞ւ նա չընտրեց իշխող համակարգից որևէ այլ վարչապետի թեկնածու, ինչո՞ւ 2016-ին բերեց Կարեն Կարապետյանին, բայց չառաջադրեց նրան 2018-ի համար, ինչո՞ւ 2017 թվականին ՌԴ նախագահ Պուտինը, խորհրդարանի ընտրությունից օրեր առաջ ընդունելով Սերժ Սարգսյանին, Մոսկվայում հայտարարեց, թե հույս ունի, որ Հայաստանը Սարգսյանի գլխավորությամբ կանցնի անցումային շրջանը՝ նախագահականից խորհրդարանական կառավարման մոդել: Դա հո՞ւյս էր, թե՞ զգուշացում Սերժ Սարգսյանին, որ Ռուսաստանը չի ընդունի վարչապետի այլ թեկնածու, ինչն էլ ստեղծում էր ցուգցվանգը: