ՀՀ երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանն այսօր ամբաստանյալի աթոռին է, ՀՀԿ-ականներն էլ շտապել են դատարան՝ մինի պիկետի, որով իրենց աջակցությունն են հայտնում «թուրքին ծնկի բերած հերոս նախագահին»։
Տեսարանը, իրոք, հուզիչ է, մի քանի տարի առաջ ամենավատ երազում էլ չէինք պատկերացնի, որ Սարգսյանը կհայտնվի ամբաստանյալի աթոռին, ՀՀԿ վերնախավն էլ՝ նրա միակ սակավաթիվ աջակիցների խմբում։
Իհարկե, նախկին իշխանությունները կարող են մարդկանց հանել փողոց, մենք հիշում ենք, թե տարիներ ի վեր նախընտրական հանրահավաքներին ինչպես էին «պարտադիր, կամավոր» սկզբունքով մասնակցում պետական համակարգի աշխատողները։ Հետո հիշում ենք, թե ինչպես տասնյակ, հազարավոր «համակիրները» դուրս եկան փողոց, քայլեցին եւ մերժեցին Սերժ Սարգսյանին։ Արդյունքում՝ պարզվեց՝ Նիկոլ Փաշինյանը ճիշտ էր, Սերժ Սարգսյանը՝ սխալ, եւ ինչպես արձանագրեց նախկին նախագահը՝ «փողոցի շարժումն իր պաշտոնավարման դեմ է», որի պահանջն էլ կատարեց։
Իսկ ինչի՞ն է ուղղված այսօրվա ակցիան։ Պետական բյուջեից մոտ կես միլիարդ դրամի հափշտակության մեջ մեղադրվող նախագահին աջակցելու համար հավաքված ՀՀԿ-ականների ձեռքին պաստառներ են՝ Արցախը երբեք չի լինելու Ադրբեջանի կազմում։ Հանրության եւ լրագրողների հետ իր շփումներով քաղաքավարության նորմերին չհետեւող նախկին ղեկավարն այսօր ուրիշ է, նա դատարանի բակում «ռուպրով» դիմեց կողմնակիցներին՝ հայտարարելով. թե Լեռնային Ղարաբաղը երբեք չի լինելու Ադրբեջանի կազմում եւ բոլորին ուղարկեց տուն՝ զբաղվելու առօրյա հոգսերով։
Թվում էր, թե այսօր դատարանի բակում, չմոռանանք՝ ինչի համար ենք հավաքվել սկզբունքով պետք է գոռային, թե ինչքան արդար, ազնիվ է նախկին նախագահը, նրան առաջադրված մեղադրանքն էլ՝ շինծու։
Սակայն «պիկետի» կազմակերպիչները նախկին իշխանությունների հնարավոր վերադարձին այլ գաղափարական կերտվածք են տվել՝ ներկայացնելով որպես անվտանգության երաշխավոր, Արցախը Ադրբեջանին երբեք չհանձնող եւ այլն։
Այլ հարց է, թե ՀՀԿ-ի իշխանության տասը տարիների ընթացքում քանի-քանի անգամ ենք ականատես եղել, որ խոսքը գործ չէ՝ սկսած ապրիլյան պատերազմից, վերջացրած կուլիսային բանակցություններ։
Անգամ դատարանի բակում այսօր անցկացված այս ակցիան չի կարող մոռացության տալ այդ 10 տարիները Սերժ Սարգսյանի՝ երկու տարի առաջ արած հայտարարությունը դեռ ուժի մեջ է, փողոցի շարժումը իրենց իշխանության դեմ է, այդ փողոցի շարժման մեջ երբեք երդվյալ ՀՀԿ-ականները չեն ընդգրկվել, սակայն այդ շարժումը ամեն րոպե կարող է կրկնվել, եթե շարունակեն անպատեհ շահարկումները։
Իրականում, ՀՀԿ-ականների նախատեսած շոուն՝ ցույց տալ, թե ինչ միասնական են եւ հզոր, որեւէ նշանակություն չունի հանրության համար։
Ավելին՝ ՀՀԿ-ականները ճիշտ կանեին քիչ երեւային տեսախցիկների առաջ՝ դրանով թույլ կտային մոռանալ իրենց մասին։
Նրանց՝ անընդհատ էկրաններին հայտնվելը, հարցազրույցներ տալը, այժմ արդեն ակցիաներ անելը ոչ հաճելի եւ սուր զգացողություններ է առաջացնում մարդկանց մոտ, մեկ անգամ եւս hիշեցնում այն իշխանությունների մասին, որին ժողովուրդը մեղադրում է իր բոլոր դժբախտությունների մեջ եւ որին արդեն մերժել է։
ՀՀԿ-ականների՝ մոռացության իրավունքից չօգտվելը առաջին հերթին օգնություն է այս իշխանություններին։Ամեն անգամ հենց նրանց տեսնելուց հետո շարքային քաղաքացին սկսում է վերագնահատել հեղափոխության ձեռքբերումը եւ սարսափել «դժնդակ» օրերի վերադարձից։ Անգամ նման կազմակերպված ակցիաները չեն ստիպում մարդկանց մեկ րոպե մտածել ի դեմս ՀՀԿ-ի՝ նոր ընդդիմադիր բեւեռի սատարելու մասին։
Այնպես որ նոր իշխանությունների սխալները տեսնելու, դատապարտելու համար առնվազն պետք է, որ ՀՀԿ-ն առժամանակ իր մասին չհիշեցնի։ Հաճախ ներկա իշխանություններին չեն քննադատում, նրանց հեռացումը չեն պահանջում, որովհետեւ վախենում են նրանց վերադարձից։
Իսկ անցյալը չի փոխվել, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ հավատացինք, չփոխվեցին, այնպես որ դասականի ասած՝ եկել եք ստեղ, մեր տոնը փչացնեք, ավելի լավ է ՝ ՀԱՆԳԻՍՏ ՆՍՏԵՔ ՏԵՂՆԵՐԴ։