Կորոնավիրուսը Հայաստանում տարածվում է դանդաղ, բայց հաստատուն տեմպերով: Երեկ հայտնի դարձավ, որ կորոնավիրուսով վարակման 2 նոր դեպք է հաստատվել, այսօր ևս 2 դեպք հաստատվեց․ մարտի 1-ից սկսած՝ երկրում ընդհանուր առմամբ 8 անձի մոտ հաստատվել է կորոնավիրուս, տասնյակ անձանց նկատմամբ էլ իրականացվում է կարանտինային վերահսկողություն:
Այն, որ Հայաստանը նույնպես ընկավ աշխարհում մոլեգնող նոր տիպի կորոնավիրուսի հարվածի տակ, իրականում չի կարող համարվել իրերի բնական ընթացքի հետևանք: Բազմաթիվ մասնագետների պնդմամբ՝ Հայաստանն իսկապես ռեալ շանս ուներ՝ նույն Մոնտենեգրոյի օրինակով չհայտնվելու կոնորավիրուսի թիրախում: Ի դեպ, Մոնտենեգրոն եվրոպական միակ երկիրն է, ուր ցայսօր կորոնավիրուսի ոչ մի դեպք չի արձանագրվել:
Հայաստանն այսօր կանգնել է փաստի առաջ առաջին հերթին իշխանությունների՝ ստեղծված իրավիճակին անադեկվատ աշխատելաոճի ու պահվածքի պատճառով, և եթե ի սկզբանե խնդրին լուրջ մոտենային, ապա գրեթե կասկած չկա, որ Հայաստանին կհաջողվեր անմասն, կամ քիչ կորուստներով դուրս գալ աշխարհին պատուհասած համաճարակից: Մինչդեռ առողջապահության նախարարն այդպես էլ մինչև վերջ չկարողացավ կողմնորոշվել COVID-19-ի վտանգավորության աստիճանի հարցում, վարչապետն էլ միայն երեկ հայտարարեց «Այո»-ի քարոզարշավը դադարեցնելու մասին մի պարագայում, երբ փորձագետները շաբաթներ շարունակ պնդում էին թե՛ քարոզարշավը, թե՛ հանրաքվեն հետաձգվելու մասին: Մինչ աշխարհը պայքարում էր մահաբեր վիրուսի դեմ, ՀՀ կառավարության անդամներն «Այո»-ի քարոզարշավով էին տարված, ինչն անհետևանք չէր կարող մնալ:
Նիկոլ Փաշինյանը կորոնավիրուսի թեմային նվիրված ֆեյսբուքյան ուղիղ եթերի ընթացքում կոչ է արել քաղաքացիներին օգնել պետությանը՝ դուրս գալու այս իրավիճակից՝ միաժամանակ կարևորելով յուրաքանչյուրի անձնական պատասխանատվությունը: Թվում է՝ սկզբունքորեն վարչապետը ոչ մի սխալ բան չի ասում, սակայն հարց է առաջանում, թե ստեղծված անկանխատեսելի իրավիճակում որտե՞ղ է սկսվում ու ավարտվում հենց վարչապետի ու ասենք նրա առողջապահության նախարարի անձնական պատասխանատվության սահմանը: Արդյոք պատասխանատվությունը շարքային քաղաքացիների ուսերին բարդելուց առաջ ավելի ճիշտ չէ՞ր լինի, եթե նախ պատշաճ պատասխանատվություն դրսևորեր նույն Արսեն Թորոսյանը: Երկրում տուրիզմը կործանելո՞վ են կորոնավիրուսի դեմ պայքարում. հենց սկզբից էր պետք տոտալ հակահամաճարակային միջոցառումներ ձեռք առնել՝ չնայած հիմա էլ առանձնապես այդ ուղղությամբ կառավարական միջոցառումները չեն փայլում, խնդրով զբաղվող պրոֆեսիոնալների անհրաժեշտ քանակ չկա, համակարգված կանխարգելիչ նկատելի միջոցառումներ չեն ձեռնարկվում:
Արդեն հայտնի է դարձել, որ կիրակի Իտալիայից Հայաստան են պատրաստվում վերադառնալ բազմաթիվ ուղևորներ, մյուս կողմից, ինչպես տեղեկացրել էր Սփյուռքի գործերով վարչապետի հանձնակատար Զարեհ Սինանյանը, Իրանում բնակվող որոշ հայազգի քաղաքացիներ են մեծ ցանկություն հայտնել՝գալու-տեղավորվելու Հայաստանում: Արդյոք գոնե հիմա իշխանություններն ինչ-որ պլան կազմե՞լ են, թե կոնկրետ ինչպես են դիմակայելու նոր ռիսկերին, թե՞ ասենք նույն Իտալիայից Հայաստան ժամանողների նկատմամբ էլ են նախկինի պես ինչ-որ կասկածելի վերահսկողություն սահմանելու ու այդքանով բավարարվելու: Օրինակ՝ չնայած տևական կոչերին՝ Միլանից չվերթները դադարեցնելու, դա արվեց միայն այն ժամանակ, երբ այդպես որոշեց «Ռայան էյրը»:
Չլիներ հանրաքվեն ու դրան նախորդող քարոզարշավը, գուցե Կառավարությունը ծածկադմփոց չաներ: Իրականում խնդիրն այսքան սրվեց ոչ միայն պատասխանատուների ոչ բավարար պրոֆեսիոնալիզմի պատճառով, այլև չոր քաղաքական հաշվարկների հետևանքով. Փաշինյանի համար քաղաքականությունը վեր է ամեն ինչից ու բոլորից, հատկապես որ «կորոնավիրուսը գրիպի նման վիրուս ա. խուճապ պետք չի…»:
Ի վերջո, եթե երկրում համաճարակային այս իրավիճակն էլ ավելի սրվի կամ դառնա անկառավարելի, իշխանությունների համար դժվար չի լինի քավության նոխազներ գտնել և իրավիճակի ողջ մեղքը բարդել նրանց վրա։ Թե՛ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, թե՛ առողջապահության նախարար Արսեն Թորոսյանն իրենց մեղքի բաժինն ունեն երկրում ստեղծված այս իրավիճակի համար, քանի որ դրսևորել են անպատասխանատու վարք և չեն ցուցաբերել պատշաճ լրջություն։