Հայաստանում կան մարդիկ, որոնք մեծ կարևորություն չեն տալիս կորոնավիրուսի դեմ պայքարին, չեն հավատում դրա վտանգավորությանը, ավելի շատ մատնված են անորոշության և չգիտեն՝ որքա՞ն կտևի այն: «Արմնյուզ» ՀԸ «#ՕրաԽնդիր» հաղորդմանը նման կարծիք է հայտնել ԵՊԲՀ բժշկական հոգեբանության ամբիոնի վարիչ Խաչատուր Գասպարյանը:
«Անորոշությունը ոմանց մեջ տագնապ ու լարում է առաջացնում, ոմանք էլ ապակազմակերպվում են, դառնում ոչ կառուցողական: Բժշկագիտությունը դեռևս չունի այս վարակի բուժման բանաձևը: ԱՀԿ-ն համավարակ հայտարարելու հաջորդ օրն արդեն խոսեց մոլորակի բնակչության հոգեկան առողջության պահպանման անհրաժեշտության մասին՝ առանձնակի կարևորելով խոցելի խավերի հոգեկան առողջությունը»,- ասել է հոգեբանը՝ հավելելով, որ աշխարհի որևէ երկիր պատրաստ չէր նման սպառնալիքի:
Ըստ Գասպարյանի՝ սա մի յուրահատուկ ու անտեսանելի պատերազմ է, պետք է զգոն լինել՝ չպարտվելու համար, և պատրանք է այն, որ աշխարհն ապահով տեղ է, մարդն էլ՝ պաշտպանված. «Բնության մեջ կան ուժեր, որոնք կործանարար են և կարող են սպառնալ մեր կյանքին: Մենք իսկապես համոզվում ենք, որ մինչ այս որդեգրած գերնյութապաշտական արժեքները կորցնում են իրենց նշանակությունը: Մեծ Բրիտանիայի վարչապետն է հիվանդ, դա նշանակում է, որ մենք բոլորս խոցելի ենք»:
Հոգեբանի կարծիքով՝ մենք ազգովի իմունիտետ ունենք սթրեսների նկատմամբ, շատ ավելի մեծ արհավիրքների միջով ենք անցել, և դա օգնում է դիմագրավելու նոր սթրեսները. «Երբեմն երկրորդային սթրեսը թարմացնում է նախկին սթրեսների պատճառած վերքերը: Առողջական խնդիրներ ունեցող մարդիկ այսօր ավելի մեծ նյարդային ռեակցիաներ են ցուցաբերում, քանի որ նրանց նախորդ սթրեսների վերքերն ամբողջովին չեն բուժվել: Եթե մենք ինչ-որ մեկին աջակցում ենք այս օրերին, դա նախևառաջ մեզ է բավարարվածություն տալիս, շահառուն մենք ենք»:
Խաչատուր Գասպարյանի պնդմամբ՝ սթրեսը մոբիլիզացնում է օրգանիզմի բոլոր պաշարները՝ և՛ կենսաֆիզիոլոգիական, և՛ հոգեբանական, որ մարդը հեշտ հաղթահարի առաջացած սպառնալիքը, բայց դրա հետևանքով նա նաև հյուծվում է. «Սթրեսն էներգիայի և բոլոր պաշարների սպառում է առաջացնում, թուլացնում իմունային համակարգը: Երբ սթրեսը քրոնիկ բնույթ է կրում, պետք է փորձել տեսնել կյանքի, ընտանիքի դրական կողմերը: Չի կարելի ապրել այնպես, ասես բոլորս վարակված ենք կորոնավիրուսով»:
Հոգեբանի պնդմամբ՝ տագնապներն ու վախերը պաշտպանական գործառույթ ունեն, դրանք օգնում են առավել զգուշավոր լինել: «Հոգեկան նախատրամադրվածությունը շատ կարևոր գործոն է, և եթե խնդրին մոտենանք ուրիշի վիճակի մեջ մտնելու կարողությամբ, դրանով կօգնենք և՛ ինքներս մեզ, և՛ շրջապատողներին: Նախընտրելի է, որ չկորցնենք մեր ինքնագնահատականը և հավատն ապագայի նկատմամբ: Աշխարհը կորոնավիրուսից հետո, իհարկե, մի քանի ամսում չի վերականգնվելու: Բայց այս պահին բոլորս պետք է ուժերը կենտրոնացնենք հաղթահարման վրա»,- ասել է Գասպարյանը՝ հավելելով. «Այս մարտահրավերը կարող է մարդկանց արժեքային համակարգի, կյանքի իմաստի նոր միտումներ բերել: Առաջանում է հոգեբանական վակուում, քանի որ հինը կորսվել է, իսկ նորը չկա: Համատարած ինքնամեկուսացման հետևանքով աճել են դեպրեսիան, տագնապները, կպչուն մտքերը, բայց իրական մարտահրավերները կսկսվեն վարակը հաղթահարելուց հետո»: