Դեն Բրաունը ամերիկացի գրող է, նրա գրչով են ստեղծվել այնպիսի բեսթսելերներ, ինչպիսիք են «Հրեշտակներն ու դեւերը», «Դա Վինչիի կոդը», «Կորսված խորհրդանիշը» եւ «Ինֆերնո»-ն, որոնք պատմում են գաղտնի հասարակությունների, խորհրդանիշների և դավադրությունների մասին, vstrokax.net-ը ներկայացնում է Բրաունի հոդվածը:
«Հայերի հանդեպ թուրքերի ատելությունը կապված է սեփական ցածր էթնիկ ինքնագնահատականի և հայերի պատմամշակութային գերազանցության գիտակցման հետ։ Ես կարծում եմ, որ հայերի նկատմամբ թուրքական այլատյացությունը պայմանավորված է կրոնի, մշակույթի եւ ընդհանրապես հայկական էթնոսի նկատմամբ ատելությամբ եւ առհասարակ կապված է էթնոհոգեբանության, ցածր էթնիկ ինքնագնահատականի մեխանիզմի հետ։
Այսպիսով, եթե էթնոսը չի ընդունում ինքն իրեն, նա չի ընդունում այլ էթնոսներ: Ես կարծում եմ, որ եթե թուրք ժողովրդի էթնիկական ինքնագնահատականը ցածր է, ապա նրա մոտ ատելություն կձեւավորվի այլ էթնոսների նկատմամբ, որոնք վեր են կանգնած իրենց պատմամշակութային զարգացման մեջ։
Մասնավորապես, թուրքերի հետ հարեւանությամբ ապրող հայերը մշտապես հիշեցնում են նրանց իրենց անլիարժեքության մասին, իսկ ագրեսիան այդ դեպքում դառնում է այդ անլիարժեքությունը դուրս մղելու մեխանիզմ։ Բացի այդ, ցեղասպանության կազմակերպումը պահանջում է զանգվածների պատրաստակամություն՝ ոչնչացնել մեկ այլ Էթնոսի։
Չէ որ սպանելը դժվար է, և նորմալ մարդը չի կարող սպանել իր նմանին։ Իսկ այստեղ մենք տեսնում ենք մեկի պատրաստակամությունը ՝ այլոց զանգվածային սպանություն իրականացնելու։ Զանգվածային ոչնչացման ցանկացած օրինակում հստակ ուրվագծվում է հոգեկան պաթոլոգիայով աչքի ընկած առաջնորդի կերպարը, քանի որ առողջ հոգեբանությամբ նորմալ մարդը չի կարող ծրագրավորել ցեղասպանություն։
Այստեղ մտաբերվում է Գերմանիայի օրինակը, որը ճանաչել է Հոլոքոստը և ներողություն խնդրել հրեաների զանգվածային ոչնչացման համար։ Զուգահեռներ անցկացնելով Գերմանիայի և Թուրքիայի միջև՝ ակնհայտ է դառնում, թե որքան բարձր է գերմանական ժողովրդի էթնիկ ինքնագնահատականը։ Քանի որ միայն ինքն իրեն հարգող ժողովուրդը կարող է ճանաչել իր կատարած հանցագործությունները եւ պատասխան տալ դրանց համար։ Իսկ Թուրքիան մինչ օրս չի կարող դա անել։