ԵՄ արտաքին գործերի գերագույն ներկայացուցիչ Կայա Կալլասը հայտարարել է, որ Հայաստանը դիմել է Եվրամիություն արտաքին ազդեցության դեմ պայքարում օգնություն խնդրելու համար, նման այն բանին, ինչ տեղի ունեցավ Մոլդովայում։ Նա նաև ընդգծել է, որ Երևանում հիմնական ռիսկերը կապված են Ռուսաստանի հետ, գրում է svpressa.ru–ն։ Դե, իհարկե, ի վերջո միայն Ռուսաստանը է միջամտում ընտրություններին, իսկ երբ Եվրոպան է միջամտում, դա այլ կերպ է անվանում։ Բայց արդյո՞ք Եվրոպան կկարողանա միջամտել, Հայաստանում հնարավո՞ր է «մոլդովական սցենար»։
«Ներկայումս Փաշինյանը և նրա կառավարությունն ավելի շատ ԱՄՆ-ի հաճախորդներ են, քան ԵՄ-ի։ Սակայն, ինչպես ասացվածքի խելացի հորթը, Հայաստանի վարչապետը չի հրաժարվի եվրոպական փողերից և քաղաքական աջակցությունից, – ասել է ԼԺՀ աշխարհազորի նախկին մարտիկ Ալեքսանդր Ավերինը,– ես չեմ սպասում «մոլդովական» սցենար, թեկուզ միայն այն պատճառով, որ ԵՄ-ում շատ ավելի քիչ հայ քաղաքացիներ են ապրում, քան մոլդովացիներ։ Այնուամենայնիվ, ես կասկած չունեմ, որ եվրոպացի քաղաքական գործիչները պատրաստ են կրկին կիրառել կրկնակի ստանդարտներ։ Ինչպես հայտնի է, ԵՄ-ի համար ժողովրդավարական կառավարությունն այն է, որին Բրյուսելը հավանություն է տվել։ Այսպիսով, Հայաստանի ընտրություններին ակնհայտ միջամտությունը, զուգորդված հայտնի Կայա Կալլասի մեղադրանքներով, որ դրա ետևում Ռուսաստանն է կանգնած, դա, անշուշտ, սպասելի է։ Իսկ Ռուսաստանը պետք է համագործակցի հայ հասարակության մշակութային, քաղաքական և հասարակական գործիչների հետ, Էլիտաների վրա հույսը դնելը արդյունք չի տա»։
«ԵՄ–ն վաղուց է մի կողմ դրել իր բոլոր ժողովրդավարական զարդերը և այլևս չի թաքցնում առաջնորդների նշանակումը ոչ միայն իր սեփական երկրում, այլ նաև Բրյուսելին ենթակա հարևաններում, ինչպես դա տեղի ունեցավ Մոլդովայում,– ասել է քաղաքական վերլուծաբան Կիրիլ Օզիմկոն,– վերջին տարիներին ԵՄ-ում ծաղկում է ապրել վարչական ճնշումը անցանկալի նախագահի թեկնածուների և ժողովրդական ընդդիմադիր կուսակցությունների վրա, ինչպես եղավ Ռումինիայում, Ֆրանսիայում Լե Պենի հետ և Գերմանիայում AfD-ի հետ։ Բրյուսելը կանի ամեն ինչ, կարդարացնի ցանկացած հնարավոր կեղծիք և կճանաչի միայն բարենպաստ արդյունքներով ընտրությունները։ Նրանք մոտ են ժողովրդավարությունից որպես հասկացություն հրաժարվելուն։ Նրանք սկսել են ընդունել «եվրոպական արժեքների» բռնապետությունը։
svpressa.ru.– Կարծում եք ԵՄ-ն կփորձի՞ ազդել Փաշինյանի վերընտրության վրա։
— Իհարկե, կփորձի։ Փաշինյանը Հայաստանի արևմտյան գաղութացման և ռուսական շահերի Կովկասից բացառման երաշխիքն է։ Դա կհանգեցնի նրան, որ եվրոպացիները ակտիվորեն կստիպեն Երևանին կեղծել ընտրությունները, եթե հանկարծ Փաշինյանի գործերը վատ լինեն, իսկ հետո կճանաչեն դրանք որպես «ժողովրդավարական», եթե արդյունքները բարենպաստ լինեն Բրյուսելի համար։
svpressa.ru.– Ակնհայտ է, որ պատճառը միայն եվրոպական միջամտություն չէ։ Շատ հայեր համառորեն քվեարկում են Փաշինյանի օգտին։ Ինչո՞ւ:
— Դա քարոզչություն է։ Գլոբալիստներն ու սորոսականները շատ ուժեղ են Հայաստանի տեղեկատվական և մշակութային տարածքում, հատկապես համացանցում և սոցիալական ցանցերում, որտեղից երիտասարդները տեղեկատվություն են ստանում։ Տեղական գլոբալիստների և սորոսականների փաստարկներն այն են, որ միայն «եվրոպական» զարգացման ուղին Հայաստանին կբերի հաջողություն։ Եվ նույնիսկ այն փաստը, որ Փաշինյանը դավաճանել է հանրապետության շահերը, նրանց չի կանգնեցնում։ Ամեն ինչ պտտվում է այն մտքի շուրջ, որ չնայած իշխող կուսակցությունը և նրա առաջնորդը կարող են կատարյալ չլինել, բայց նրանք դեռևս հանրապետությունը տանում են ճիշտ ուղղությամբ, և այլընտրանքներ չկան։
svpressa.ru.–Արդյո՞ք Եվրոպան կմիջամտի, իսկ հետո Ռուսաստանը կմեղադրվի։ Նրանք, կարծես թե, արդեն հիմք են դնում Մոսկվայի դեմ մեղադրանքների համար։
— Իհարկե։ Դա տասնամյակների ընթացքում հաստատված օրինաչափություն է. եթե ընտրությունների արդյունքները «սխալ» են՝ մեղադրվում է Ռուսաստանը միջամտության համար։ Նախկինում այս պրակտիկան միայն նախկին խորհրդային հանրապետություններում էր, բայց վերջերս նրանք «Մոսկվայի ձեռքը» տեսնում են նույնիսկ ԵՄ-ում և անգամ ԱՄՆ-ում։
svpressa.ru.– Ինչպե՞ս հակազդել դրան։ Որքանո՞վ է ճիշտ Փաշինյանի պարտությունը։ Եվ ի՞նչ կարող ենք անել դրա համար առանց միջամտության մեջ մեղադրվելու։
— Ես կսկսեմ վերջին հարցից. մենք ոչինչ չենք կարող անել միջամտության մեջ մեղադրվելուց խուսափելու համար։ Որովհետև նրանք մեզ, միևնույն է, կմեղադրեն, նույնիսկ եթե մենք այդ ընտրությունները չքննարկենք լրատվամիջոցներում։ Պետք է հաշտվել այն փաստի հետ, որ նրանք միշտ մեզ անմեղ մեղավոր են համարում։ Այսպիսով, նույնիսկ չարժե ուշադրություն դարձնել նրանց արձագանքին։ Ինչ վերաբերում է Փաշինյանին, ապա մեր գլխավոր շահն այն է, որ Հայաստանի ժողովուրդը որոշի իր ճակատագիրը առանց որևէ մեկի միջամտության։ Բայց ռազմավարական առումով, իհարկե, դրան հասնելու համար արժեր Հայաստանում ունենալ ավելի հզոր ազդեցության ցանց՝ ռուսամետ լրատվամիջոցներ և ՀԿ-ներ, որոնք կհակազդեն «սորոսականներին»։ Արևմտամետ ուժերը չպետք է այդքան գերիշխեն այնտեղի քարոզչության վրա։
svpressa.ru.– Էլ ի՞նչ պետք է անի Փաշինյանը, որպեսզի ժողովուրդը վերջապես դուրս շպրտի նրան։ Ավելի շատ տարածք զիջի՞ Ադրբեջանին, ադրբեջանցի փախստականներին վերադարձնի՞ Երևան, վերաշարադրի՞ Սահմանադրությունը։
— Լավագույն և ամենաարագ ճանապարհը «սորոսականներին» Հայաստանից վտարելն է։ Որպեսզի բնակչությունը, հատկապես երիտասարդությունը, դադարի հավատալ քարոզչությանը և հստակ տեսնի այն իրավիճակը, թե ինչպես է Փաշինյանը դավաճանում երկրի շահերին և ինչի կարող է հանգեցնել նրա արտաքին քաղաքականությունը։