Նորընտիր խորհրդարանում ընթացող առաջին իսկ օրերի քննարկումները որոշակի իրողություններ են բացահայտում, որոնք հիմնականում վերաբերում են իշխող ուժի կողմից որդեգրված քաղաքականությանը։ Փաստացի իշխանություններն այդպես էլ չեն գիտակցում, թե իրենց կառավարման ընթացքում ինչպիսի աղետ է եկել հայ ժողովրդի գլխին, որի հետևանքները դեռ երկար ենք կրելու։ Ըստ այդմ, պատահական չէ, որ բոլոր կողմերից տեսակետներ են հնչում, թե ՔՊ-ական պատգամավորները միանգամայն անպատասխանատու վարքագիծ են դրսևորում։ Այսինքն, նրանք ուղղակի չեն ցանկանում իրենց վրա վերցնել պարտության և բազմաթիվ ձախողումների պատասխանատվությունը։
Իսկ երբ խոսքը հասնում է որոշակի աննշան ձեռքբերումներին, ապա դրանք անմիջապես համարում են իրենցը ու շտապում են կառավարության աշխատանքը միանգամայն «փայլուն» գնահատել։ Չնայած իշխանությունների կողմից իրենց պատասխանատվությունը լղոզելու փորձերը միշտ են եղել։ Դրա շրջանակներում էր Փաշինյանը հայտարարում, թե ինքն է իրավիճակի գլխավոր պատասխանատուն, բայց ոչ թիվ մեկ մեղավորը։ Ընդ որում, այս համատեքստում երկրի կառավարման ղեկն իր ձեռքը վերցրած քաղաքական ուժը պատասխանատվությունից ու հանրության առաջ հաշվետու լինելուց խուսափելու նոր ձև է գտել։ Նրանք «նրբորեն» առաջ են մղում այն թեզը, թե հունիսի 20-ի ընտրությունների արդյունքում կարողացել են ստանալ ընտրողների մեծամասնության քվեն, հետևաբար չեն կարող ձախողումների ողջ քաղաքական պատասխանատվությունը վերցնել իրենց ուսերին։ Իսկ պատասխանատվությունը ենթադրում է մեղավորության որոշակի տարրերի վերհանում ու համապատասխան իրավական և քաղաքական հետևանքներ։
Սակայն, ավելի պատկերավոր ասած, իշխանությունները փորձում են համոզել, թե քաղաքացիներն իրենց քվեով արդարացրել են իշխանություններին, իսկ «պողպատե մանդատը» դարձել է իշխանական «ալիբին»։ Տրամաբանությունը պարզ է՝ եթե մենք մեղավոր լինեինք, ապա վստահաբար հանրությունը մեզ վստահության քվե չէր տա։ Սակայն, բազմաթիվ ընտրախախտումների հետ մեկտեղ, այլ դրդապատճառներից ելնելով է, որ հանրության մի մասը վստահության քվե է տվել ՔՊ-ին, ինչին քանիցս առիթ ունեցել ենք անդրադառնալու։ Եվ միանշանակ զուտ ընտրությունների պաշտոնական արդյունքները չեն կարող լինել իշխանությունների վերջնական արդարացման վճիռը, ոչ էլ քարտ բլանշ, որպեսզի իշխանությունները երկիրը նոր կապիտուլ յացիայի առաջնորդեն կամ ընդդիմադիր գործիչների նկատմամբ քաղաքական հետապնդումների նոր ալիք սկսեն։ Իշխանություններն ընդամենն իրենց ծածկել են «պողպատե մանդատի» ծխածածկույթով՝ խուսափելով նայել իրականության աչքերին։ Հաշվի առնենք, որ հասարակական տրամադրությունները միշտ էլ փոփոխական են եղել, և իշխանությունների ստացած վստահության քվեն կարող է ակնթարթորեն փոխվել անվստահության նոտայի։
Մյուս կողմից էլ՝ բավական տարօրինակ է, որ հանրությանը տարբեր հատվածների բաժանող, թշնամանքի և ատելության բորբոքման լոկոմոտիվ դարձած իշխանավորները հանկարծ, կարծես թե, հասկացել են փոխադարձ հարգանքի կարևորությունը ու նույնիսկ հարգանք են պահանջում իրենց նկատմամբ։ Փոխադարձ հարգանքը լավ բան է, սակայն հարցն այն է, որ առաջին հերթին իրանք հարգանք չունեն ո՛չ ընդդիմության, ո՛չ հասարակության, ո՛չ օրենքների հանդեպ: Մյուս կողմից՝ արդյո՞ք նրանք արժանի են հարգանքի՝ հաշվի առնելով այն բոլոր փորձանքները, որ իրենք բերել ու շարունակում են բերել մեր երկրի գլխին: Առավել ևս, որ այսքանից հետո իշխանական պատգամավորներից ոմանք համարձակվում են խորհրդարանի բարձր ամբիոնից ընդդիմության հետ սպառնալիքների լեզվով խոսել ու հոխորտալ։ Թերևս սա է ՔՊ-ականների պատկերացրած կառուցողական մթնոլորտը։
Ինչևէ, իշխանությունների սպառնալիքները կարող են հենց իրենց դեմ աշխատել՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ հասարակությունը դեռևս դուրս չի եկել պարտության առաջ բերած էմոցիոնալ շոկից, ու տևական ժամանակ իշխող ուժի կողմից գեներացված ատելության էներգիան կարող է հենց իրենց դեմ ուղղվել։ Այսքանով հանդերձ, իշխանությունները դեռևս ցանկանում են, որպեսզի բնականոն քաղաքական իրադրություն հաստատվի, սակայն հաշվի չեն առնում, որ մենք նոր իրականության պայմաններում ենք ապրում և քաղաքական կյանքը չի կարող ընթանալ այն հունով, ինչպես ընթանում էր մինչև 2020 թվականը։
Հ.Գ.- Ի դեպ, «քայլող տղաներն ու աղջիկները» լավ կլինի պարզապես մի անգամ էլ լսեն խորհրդարանում Գեղամ Նազարյանի օգոստոսի 3-ի ելույթը։ Երրորդ անգամ լսեք, չորրորդ անգամ, գուցե թե մի բան հասկանաք…
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում