Բաքուն արագացնում է իր բանակը թուրքականի հետ միասնական ռազմական համակարգում ինտեգրելու գործընթացը և ընդունում է ՆԱՏՕ-ի չափանիշները: Այդ բարեփոխումները ցուցիչ են, քանի որ դրանց օրինակը հետագայում կվերափոխի Թուրքական պետությունների կազմակերպության բոլոր անդամների զինված ուժերը, գրում է politnavigator.news–ը:
Այդ ուղղությամբ նման ցուցադրական քայլ էր հուլիսի 22-ին Ստամբուլում կայացած IDEF-2025 ռազմական տեխնիկայի ցուցահանդեսում ռազմական անվտանգության փոխադարձ ամրապնդման մասին համաձայնագրի ստորագրումը, որը ստորագրել են Թուրքիայի և Ադրբեջանի ռազմական գերատեսչությունների ղեկավարներ Յաշար Գյուլերը և Զաքիր Հասանովը: Փաստաթղթի համաձայն կողմերը մտադիր են ամրապնդել փոխգործակցությունը և գործողությունների համակարգումը, համատեղ մարզել հրամանատարական կազմը և որոշել դոկտրինը: Փաստորեն, համաձայնագիրը Բաքվի և Անկարայի ռազմական դաշինքի մասին 2021 թվականի Շուշայի հռչակագրի տրամաբանական իրականացումն է, որին այս տարի միացել է նաև Տաշքենդը:
Այդ առումով, Բաքվի մոտակայքում ամենամեծ թուրքական ռազմական բազան ստեղծելու նախագիծն է դառնում շոշափելի և իրական: Հնարավոր է այս նոր համաձայնագիրը ստորագրվել է հենց այդ նպատակով որպես դաշինքի գործնական մարմնացում, և հիմա խորհրդականների և մասնավոր ռազմական ընկերությունների փոխարեն հանրապետությունում կարող են հայտնվել ՆԱՏՕ-ի անդամ Թուրքիայի իրական ռազմական ստորաբաժանումները։
Հետաքրքիր է այն, որ համաձայնագրի ստորագրումից անմիջապես հաջորդ օրը իշխող կուսակցությանը սատարող հայտնի թուրքական «Ենի Շաֆակ» հրատարակությունում հրապարակվել է հոդված, որտեղ քննարկվել է Ադրբեջանում թուրքական զորքերի ներկայության անհրաժեշտությունը։
Հրապարակումը նվիրված էր ՆԱՏՕ-ի վերջին գագաթնաժողովում լրագրողներից մեկի կողմից Թուրքիայի նախագահին տրված նշանակալի հարցին. «Ե՞րբ է թուրքական բանակը մտնելու Ադրբեջան։ Որովհետև, երբ թուրքական բանակ չկա, ռուսական ներխուժման վտանգը մնում է»։
Նման սադրիչ նյութը պատահականորեն չի հրապարակվել և Անկարայի կողմից յուրատեսակ հայտարարություն է այդ հանրապետության տարածքը իր համար ապահովելու և Հարավային Կովկասում ռազմական միջոցներով Մոսկվային դիմակայելու իր վճռականության մասին։
Գործնականում Թուրքիան անցնում է վերջնական հարձակման Ադրբեջանի ռազմաքաղաքական կլանման և տեղական զինված ուժերի կառավարման մեխանիզմներ կառուցելու հարցում, որոնք արդեն իսկ դառնում են թուրքական զինված ուժերի անբաժանելի մասը։ Նման զորակազմի ներդրման մասին խոսակցություններն արդեն իսկ սպառնալիք են Կրեմլի համար և ցանկություն ներկայացնելու թուրքական էքսպանսիան Կովկասում, Կասպից ծովում և Կենտրոնական Ասիայում որպես տեղական էլիտաներին առասպելական ռուսական ներխուժումից «պաշտպանելու» նպատակ։
Միանգամայն հնարավոր է, որ Իլհամ Ալիևի կողմից վերջին ամիսներին բարձրացված այս ամբողջ աղմուկը հետապնդել է հենց այդ նպատակը, այն է ստեղծել հակամարտության և Ռուսաստանի կողմից ինչ-որ «սպառնալիքի» տպավորություն թուրքական զորքերի ներկայությունը Ադրբեջանում արդարացնելու համար։
Չնայած անհնար է պատկերացնել Բաքվին և նրա բանակին, որը ակտիվորեն կառուցում է իր աշխատանքը ՆԱՏՕ-ի չափանիշներին համապատասխան, որպես «ագրեսիայի զոհեր»։ Այսպիսով, վերջերս Ադրբեջանի զինված ուժերը հրաժարվել են ռուսական PZ-90 կոորդինատային համակարգից։ Իլհամ Ալիևը հրաման է ստորագրել անցնելու միջազգային WGS-84 համակարգին, որը ներդրվել է ԱՄՆ պաշտպանության նախարարության կողմից։ Իրականում, ադրբեջանական բանակը վերազինվում և հագեցվում է հատուկ հարձակողական և ագրեսիվ գործողությունների համար, ոչ միայն Հայաստանի դեմ, այլ նաև Հյուսիսային Կովկասի վրա աչք ունենալով, ինչպես նաև Կասպից ծովում ռուսական և իրանական լոգիստիկ ուղիները կտրելու համար։ Պետք է հաշվի առնել յն, որ Ադրբեջանը նաև դառնում է Իրա հնարավոր ցամաքային ներխուժման հենակետ։
12-օրյա պատերազմի իրադարձությունները, երբ իսրայելական անօդաչու թռչող սարքերը և ռազմական ինքնաթիռները թռչում էին Ադրբեջանի օդային տարածքով, արդեն իսկ ցույց են տվել, որ դա կարող է իրականություն դառնալ։
Վերջին դրվագը եղել է հուլիսի 24-ին Իսրայելից Բաքու ռազմական տեխնիկայով լի երկու ինքնաթիռների մատակարարումը։ Իրանի ԻՀՊԿ-ն արդեն զգուշացրել է Իլհամ Ալիևին հնարավոր հետևանքների մասին. «Կովկասում մեծ բոց կբռնկվի, և նրանց պատկերացրած հաղթանակի աստղը կիջնի Կովկասյան լեռներ և կմարի։ Մեր հարվածի թիրախներն արդեն որոշված են…»։ Ռուսաստանի և Իրանի ռազմածովային նավատորմերի վերջին զորավարժությունները նույնպես նպատակ ունեն սթափեցնել Անկարայի և Բաքվի տաք գլուխներին, ովքեր փորձում են նոր տարածաշրջանային պատերազմ հրահրել։