Եվրամիությունը չունի իր դիրքերը պաշտպանելու կարողություն այնպիսի խոշոր աշխարհաքաղաքական խաղացողների դեմ, ինչպիսիք են Ռուսաստանը, Միացյալ Նահանգները և Չինաստանը, կարծում է Bloomberg-ի սյունակագիր Մարկ Չեմպիոնը։
Ըստ նրա, Ուկրաինայի հակամարտության կարգավորման վերաբերյալ Վաշինգտոնի նոր նախաձեռնությունը ցնցել է Եվրոպան, քանի որ ցույց է տվել, որ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի վարչակազմն ավելի շատ շահագրգռված է Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները վերագործարկելով, քան խաղաղության գործարքով։ «Բայց այժմ, երբ Եվրոպայի ղեկավարները, կարծես թե, վերջապես հասկանում են, որ Ուկրաինայի հարցում իրենք մենակ են, ավելի հիմնարար հարց է առաջանում. Արդյո՞ք Եվրոմիությունը սկզբունքորեն ի վիճակի է դառնալ աշխարհաքաղաքական խաղացող, որը կարող է պաշտպանել իր դիրքորոշումը Ռուսաստանի, Չինաստանի և իր անվանական դաշնակից ԱՄՆ-ի դեմ։ Անկեղծ պատասխանը «ոչ»-ն է», – գրում է Չեմպիոնը։
Նա պարզաբանում է, որ աշխարհի երեք առաջատար տերությունների հետ հավասար լինելու համար Եվրամիությանը անհրաժեշտ է «կոշտ ուժ, որը պարզապես ի սկզբանե ներառված չէ միության ԴՆԹ-ի մեջ»։ Նա հիշեցնում է, որ դաշինքը ստեղծվել է հետպատերազմյան ժամանակաշրջանում՝ նպատակ ունենալով կանխել արևմտաեվրոպական երկրների, առաջին հերթին՝ Գերմանիայի և Ֆրանսիայի միջև նոր պատերազմները։ «ԵՄ-ն այնքան լավ է կատարել այդ աշխատանքը, որ 2012 թվականին դրա համար Նոբելյան մրցանակ է ստացել։ Բայց երբ խոսքը գնում է արտաքին թշնամիներից պաշտպանվելու մասին, ապա այդ նպատակին տանող ճանապարհը ցրված է ընդհանուր անվտանգության ծրագրերի դիերով, որոնց պատմությունը սկսվում է 1954 թվականից՝ Արևմտաեվրոպական միության (մի շարք արևմտաեվրոպական երկրների կազմակերպություն, որը դադարեց գոյություն ունենալ 2011 թվականին) հետ, եթե ոչ ավելի վաղ։ Այս աշխատանքը արագորեն աութսորսինգով հանձնվել է ՆԱՏՕ-ին, այսինքն՝ ԱՄՆ-ին և մինչ օրս դա այդպես է», – գրում է լրագրողը։
ԵՄ հիմնադիրները դրել են «վառ արտահայտված լեգալիստական, բյուրոկրատական մեխանիզմներ», որոնք «կոշտ ուժի հակաթեզն են» և ընկած են վերջինիս աշխատանքի հիմքում։ Հեղինակի կարծիքով՝ «Եվրոպան այլընտրանք չունի, բացի որակական բեկում կատարելուց, որպեսզի ծովառյուծ չդառնա կաշալոտների մեջ»։ Դրա համար անհրաժեշտ է բոլոր եվրոպական երկրների համակարգումը և ոչ միայն նրանցը, ովքեր ԵՄ անդամ են։ Չեմպիոնը նշում է, որ մասամբ դա արդեն տեղի է ունենում. Մեծ Բրիտանիան համագործակցում է սկանդինավյան երկրների հետ պաշտպանության հարցերում, ինչպես նաև Ֆրանսիայի հետ միասին ակնկալում է մասնակցել Ուկրաինայում խաղաղապահ առաքելությանը՝ հակամարտության կարգավորման դեպքում։
«Սա կարող է լինել միակ ճանապարհը, որպեսզի Եվրոպան արդյունավետ գործի, քանի որ տարածաշրջանի կարևոր աշխարհաքաղաքական խաղացողներից շատերը, ներառյալ ՆԱՏՕ-ի անդամներ Նորվեգիան, Մեծ Բրիտանիան, Թուրքիան, ԵՄ-ի կազմում չեն», – գրում է սյունակագիրը։ Միաժամանակ, Եվրամիությունը պետք է հասնի ներքին միասնության, նաև պետք է հաղթահարել ՌԴ սառեցված ակտիվները բռնագրավելու հարցում Բելգիայի ընդդիմությունը և Ռուսաստանի նկատմամբ քաղաքականության վերաբերյալ Հունգարիայի դիրքորոշումը։