«Առողջության իրավունք» ՀԿ-ի նախագահ Անուշ Պողոսյանը գրում է.
«Առողջապահության Նախարարությունը օպտիմալացնում է ամեն ինչ՝ նույնիսկ վտանգավոր հիվանդությունները՝ 34-ից 9-ը
Հայաստանի Հանրապետությունում երկար տարիներ 34 հիվանդություններ համարվել են շրջապատի համար վտանգ ներկայացնող հիվանդություններ։
Սրանք այն վարակիչ հիվանդություններն են, որոնք կարող են արագ տարածվել՝ առաջացնելով համաճարակային վտանգ և պահանջելով պետության անմիջական, պարտադիր և համակարգային միջամտություն։
Այս հիվանդությունների դեպքում պետությունն ունի հստակ սահմանված գործառույթներ։
Պետության անելիքը շրջապատի համար վտանգ ներկայացնող հիվանդությունների դեպքում՝
1․Վարակիչ հիվանդությունների վաղ հայտնաբերում և պարտադիր գրանցում
2․Յուրաքանչյուր դեպքի օպերատիվ համաճարակաբանական հետազոտություն
3․Վարակված անձանց մեկուսացում և բուժման կազմակերպում պետական պատվերի շրջանակներում
4․Կոնտակտավոր անձանց հայտնաբերում, հսկողություն և կարանտին
5․Պետական պատվաստումների իրականացում և օջախներում լրացուցիչ իմունիզացիա
6․Անվճար կամ պետական պատվերով բուժօգնության կազմակերպում
7․Ինֆեկցիոն ծառայությունների և լաբորատոր կարողությունների ապահովում
8․Սանիտարահիգիենիկ վերահսկողություն՝ հանրային վայրերում, սննդի և ջրի ոլորտում
9․Հանրային իրազեկում և պաշտոնական հաղորդակցություն
10․Պարտադիր ցուցումների տրամադրում բժշկական և ոչ բժշկական կազմակերպություններին
11․Համաճարակային իրավիճակում ժամանակավոր սահմանափակումների կիրառում
12․Բուժանձնակազմի պաշտպանություն և ապահովում անհրաժեշտ միջոցներով
13․Պետական պահուստների ձևավորում (դեղեր, պաշտպանիչ միջոցներ)
14․Իրավական վերահսկողություն և պատասխանատվության կիրառում խախտումների դեպքում
15․Միջգերատեսչական համակարգված աշխատանք (ԱՆ, ՏԻՄ, ոստիկանություն, կրթական կառույցներ)
Սակայն այսօր հայտարարվում է, որ այս հիվանդությունների ցանկը կտրուկ կրճատվում է, և այսուհետ հատուկ վտանգավոր կհամարվեն ընդամենը 9 հիվանդություններ։
Ի՞նչ է սա նշանակում գործնականում։
Սա նշանակում է, որ պետությունը՝ ի դեմս Առողջապահության նախարարության,
հրաժարվում է իր պարտավորությունների զգալի մասից,
սահմանափակում է պետական միջամտությունը,
և փաստացի հայտարարում է․ «մնացած հիվանդությունները այլևս մեր խնդիրն չեն»։
Սա առողջապահական բարեփոխում չէ։
Սա պատասխանատվությունից ազատվել է։
Սա պետության կողմից սեփական գործառույթների կրճատում է՝ հանրային առողջության հաշվին։
Երբ հիվանդությունը «դուրս է գալիս ցանկից», դուրս են գալիս նաև՝
պետության պարտադիր արձագանքը,
անվճար բուժօգնության երաշխիքները,
համաճարակաբանական լիարժեք վերահսկողությունը։
Եվ այո, այս իրավիճակում կարելի է միայն մեկ բան ասել․
պետությունը բառացիորեն «ձեռները լվանում է»։